Dünyanın en güzel kenti İstanbul...
Ama bir yalnızlar kenti. Yaşayanlar hep yalnız.
Neden yalnızlar biliyor musunuz?
 
Güven !
 
Hiç kimse birbirine güvenmiyor. Kadınlar erkeklere güvenmiyor. Erkeklerde güvenmek isteyen kadınlara güvenmiyor.
Güven sorunu sürüp gidiyor bu güzel kentte.
Kırın şu zinciri, bir selam verin insanlar birbirinize. iki laf edin, iki laf ettiniz diye bir ilişki başlamaz...
Çocuklar , ah çocuklar , onlarda öyle ... Bir birileriyle hiç konuşmuyorlar. Güvensiz ebeveynler onlara da aşılamışlar güven sorunlarını.
Çocuklarda iletişim kurmuyorlar birbirleriyle.
Herkes bir yalnızlık içinde...
Yalnızlıklarını pekiştiriyorlar ellerindeki akıllı telefonların ekranına kilitlenerek.
Ve görmüyorlar yalnızlıklarını.
Otobüste, metroda, tramvayda yaşlılara yer vermeyen gençler, yalnızlıklarını tescilliyorlar. Ben nasılsa yalnız yaşlanacağım diye!
Evet; bu kentte herkes yalnız yaşlanacak, birbirleriyle konuşmazsa insanlar.
İnternette tanımadık kişilerle en derin sırlarını paylaşan insanlar, sokakta birbirine selam vermiyor, iki laf etmiyor!
 
Neden?
 
İnsanlar gerçekleri duymak ve gerçeklerle yaşamak istemiyor... Duymak istediklerini duymaları hoşuna gidiyor. Sahte mutluluk ve huzur peşindeler...
Hadi bugün sokakta insanlara selam verin, en azından kendi sokağınızda her sabah karşılaştığınız insanlara selam verin veya gülümseyin...
Bakın bir hafta sonra kendinizi ne kadar huzurlu ve güvende hissedeceksiniz...
 


Sabahları oturduğunuz sokakta kaç kişiyle selamlaşıyorsunuz?